PL:
W mojej pracy interesują mnie kwestie relacji i napięć pomiędzy rolami, które pełnimy w naszym otoczeniu lub społeczeństwie czy tymi przypisanymi nam kulturowo a naszymi intymnymi potrzebami jako istot ludzkich.
Miejsce, otoczenie, kontekst, czasy w jakich żyjemy pociągają za sobą konkretne oczekiwana, w obliczu których jesteśmy stawiani, pojawia się konieczność działania lub bierności.
Wierzę w to, że moje obrazy dotykają tego momentu wewnętrznej rozterki, pokazują współodczuwanie dezorientacji i przeczucia, niepewności i pewności, wstydu i śmiałości.
Dwoistość towarzyszy mi nieustannie a wychodzenie z ról kulturowych czy społecznych daje sposobność do przyglądania się zmianom.
–
Polska artystka Kamila Szadaj, tworząca pod nazwiskiem Natasza Mirak, rozwija oeuvre głęboko zakorzenione w tradycjach historii sztuki, a jednocześnie wyrażające zdecydowanie współczesny język wizualny. Jej prace powstają w dialogu z przeszłością, zwłaszcza z niderlandzkim malarstwem XV wieku. Szczególnie Jan van Eyck – którego wzniosłość figur oraz drobiazgowy detal wywarły na Mirak trwałe wrażenie – stanowi dla niej istotny punkt odniesienia. Zamiast jednak jedynie cytować historyczne formy, artystka przenosi wizualne konwencje malarstwa portretowego we współczesność, subtelnie je dekonstrukując i przetwarzając.
W centrum jej twórczości znajdują się portrety kobiet – matek, żon i córek, zarówno postaci rzeczywistych, jak i wyobrażonych, opartych na wspomnieniach z dzieciństwa i rodzinnego otoczenia. Mirak zastępuje oczekiwany ludzki wygląd bujnym listowiem, ornamentalnymi lub architektonicznymi strukturami albo hybrydycznymi płaszczyznami i tworzy w ten sposób alternatywne, fantastycznie naładowane przedstawienia. W ten sposób rozbija tradycyjne role przypisywane klasycznym portretom i odsłania kulturowe „gorsety”, które ograniczają kobiety – zarówno dawniej, jak i dziś. Jak podkreśla artystka, choć lubimy uważać się za bardziej nowoczesnych niż nasi przodkowie, w rzeczywistości poddajemy się jedynie innym, współczesnym normom. Jej malarstwo staje się więc wyrazem świadomej niesubordynacji – artystycznego aktu wyzwolenia wobec społecznych etykiet, oczekiwań oraz stylistycznych dogmatów.
Światy przedstawione Mirak przenikają również symboliczne postaci zwierzęce i motywy mitologiczne, zaczerpnięte z europejskich podań ludowych, tradycji filozoficznych i przekazów religijnych. Kruk – m.in. jako nawiązanie do Hugina i Munina z mitologii nordyckiej, czyli Myśli i Pamięci – pełni funkcję nośnika wymiarów duchowych. Inne symbole, takie jak jabłko czy wąż z tradycji biblijnej oraz granat o hinduistycznych i celtyckich konotacjach, wzbogacają znaczenia obrazów o tematy związane z poznaniem, płodnością, seksualnością i życiem. Przenikanie się tych motywów tworzy gęstą, wielowarstwową symbolikę, która splata pamięć osobistą z pamięcią zbiorową.
Pod względem technicznym prace Mirak należą do najbardziej intrygujących zjawisk w swoim gatunku. Po wykonaniu przygotowawczej gruntówki artystka tworzy złożone podłoże z akryli, farb akrylowych, szlagmetalu, tkanin lub naszywanego papieru, nadające powierzchni obrazu głębię, strukturę i trójwymiarowość. Dopiero na tak przygotowanej bazie rozpoczyna właściwy proces malarski, przebiegający od ogółu do szczegółu: najpierw nakreśla motyw farbami akrylowymi, następnie pokrywa go licznymi warstwami farb olejnych, które przy pomocy najcieńszych pędzli, laserunków i lekkiego, wirtuozerskiego prowadzenia pędzla sprawia, że forma niemal unosi się w powietrzu. W ostatniej fazie Mirak często sama miesza farby olejne i wzbogaca wybrane partie prawdziwym złotem, nadając niektórym dziełom niemal sakralny charakter. Technika ta, wypracowana poprzez wieloletnie eksperymenty, jest nie tylko procesem twórczym, ale też poetyckim zabiegiem ujawniającym głębię podejmowanych tematów.
Jako absolwentka Akademii Sztuk Pięknych we Wrocławiu, Mirak tworzy postaci jednocześnie realne i nierealne – figury, które, jak sama mówi, ustanawiają międzypokoleniowe i ponadprzestrzenne relacje. Jej obrazy są opowieściami, w których artystka proponuje fantastyczne, nasycone symboliką narracje, powiązane zarówno z jej własną biografią, jak i z uniwersalnym doświadczeniem ludzkim. Wyjątkowa techniczna wirtuozeria łączy się z emocjonalną intensywnością, która wciąga odbiorcę bezpośrednio i intuicyjnie.
Niektóre z jej dzieł, dzięki złocistemu tłu, przywodzą na myśl średniowieczne ikony, inne nawiązują do współczesnych form portretu – lecz Mirak zawsze buduje pomost między przeszłością a teraźniejszością. Właśnie w tej syntezie tkwi wyjątkowość jej stylu: jest głęboko zakorzeniony, a jednocześnie otwarty na transformację. Jej twórczość zaprasza, by poza widoczną powierzchnią odkrywać nowe znaczenia, nowe wspomnienia i nowe refleksje – te, które kształtują przyszłość.
Martina Nielaba. Galerie Nielaba & Partner
–
EN:
In my work, I am interested in the relationships and tensions between the roles we perform within our surroundings or society — including those culturally assigned to us — and our intimate needs as human beings.
The place, environment, and context in which we live entail specific expectations that we are confronted with, creating a necessity for either action or passivity.
I believe that my paintings touch upon this moment of inner conflict; I depict a shared experience of disorientation and intuition, uncertainty and certainty, shame and boldness.
Duality accompanies me constantly, and stepping outside of cultural or social roles offers an opportunity to observe transformation and change.
–
Polish artist Kamila Szadaj, working under the name Natasza Mirak, develops an oeuvre deeply rooted in the traditions of art history while expressing a distinctly contemporary visual language. Her works emerge through a dialogue with the past, particularly with 15th-century Netherlandish painting. Jan van Eyck, in particular — whose sublime figures and meticulous attention to detail left a lasting impression on Mirak — serves as an important point of reference for her. Rather than merely quoting historical forms, however, the artist translates the visual conventions of portrait painting into the present, subtly deconstructing and transforming them.
At the center of her practice are portraits of women — mothers, wives, and daughters, both real and imagined figures inspired by childhood memories and her familial environment. Mirak replaces expected human appearances with lush foliage, ornamental or architectural structures, and hybrid surfaces, thereby creating alternative representations charged with a fantastical quality. In doing so, she disrupts the traditional roles assigned to classical portraiture and reveals the cultural “corsets” that constrain women — both in the past and today. As the artist emphasizes, although we like to consider ourselves more modern than our ancestors, in reality we merely submit to different, contemporary norms. Her painting thus becomes an expression of conscious insubordination — an artistic act of liberation from social labels, expectations, and stylistic dogmas.
The worlds depicted by Mirak are also permeated by symbolic animal figures and mythological motifs drawn from European folklore, philosophical traditions, and religious narratives. The raven — among other references to Huginn and Muninn from Norse mythology, representing Thought and Memory — functions as a carrier of spiritual dimensions. Other symbols, such as the apple and the serpent from biblical tradition, as well as the pomegranate with its Hindu and Celtic connotations, enrich the paintings with themes of knowledge, fertility, sexuality, and life. The interweaving of these motifs creates a dense, multilayered symbolism that binds personal memory with collective memory.
Technically, Mirak’s works are among the most intriguing examples within their genre. After preparing the initial ground layer, the artist constructs a complex surface using acrylics, acrylic paints, metal leaf, fabrics, or sewn paper, giving the painting depth, texture, and three-dimensionality. Only upon this carefully prepared foundation does she begin the actual painting process, working from the general to the specific: first sketching the motif with acrylic paints, then covering it with numerous layers of oil paint. Using the finest brushes, glazing techniques, and a light, virtuosic brushstroke, she creates forms that seem almost to float in the air. In the final stage, Mirak often mixes her own oil paints and enriches selected areas with real gold, lending certain works an almost sacred character. Developed through years of experimentation, this technique is not only a creative process but also a poetic gesture that reveals the depth of the themes she explores.
A graduate of the Academy of Fine Arts in Wrocław, Mirak creates figures that are at once real and unreal — figures which, as she herself states, establish intergenerational and trans-spatial relationships. Her paintings are narratives in which the artist proposes fantastical, symbolically saturated stories connected both to her own biography and to universal human experience. Exceptional technical virtuosity is combined with an emotional intensity that engages the viewer directly and intuitively.
Some of her works, with their golden backgrounds, evoke medieval icons, while others refer to contemporary forms of portraiture — yet Mirak consistently builds a bridge between past and present. It is precisely within this synthesis that the uniqueness of her style resides: deeply rooted, yet open to transformation. Her work invites viewers to look beyond the visible surface in search of new meanings, new memories, and new reflections — those that shape the future.